Rozdział 35.

*2 tygodnie później.

Od czasu kłótni Lewy nie zadzwonił ani razu i nie wysłał żadnego smsa.

Mario siedział przez ostatni tydzień w domu, a dzisiaj wybieraliśmy się na trening.

Około 9 wyszliśmy z domu i pojechaliśmy pod Sabener Strasse, na którym odbywały się treningi.

Usiadłam na trybunach i patrzyłam  jak chłopaki biegają. Trening nie przypominał już tego sprzed kilku tygodni. Było o wiele weselej.

Przez chwilę nawet poczułam się jak na SIP, a potem przypomniałam sobie, że jestem w Monachium i pewnie nigdy więcej nie wrócę do Dortmundu. W końcu nie mam po co. Natalia nie jest moją przyjaciółką, a rodziny tam nie mam.

Wreszcie dotarło do mnie, że trening się już skończył i zeszłam do szatni.

Stałam przed drzwiami i słyszałam co chwilę śmiechy i żarty. Po chwili wyszedł Mario, złapał mnie za rękę i zaprowadził do samochodu.

Byłam tak zmęczona, że kiedy weszłam do domu rzuciłam się na kanapę momentalnie zasypiając.

***

Rano obudziłam się już we własnym łóżku, kolejny raz przygnieciona przez piłkarza. Właśnie się przeciągałam i poczułam, że Goetze zaczyna się budzić.

-Wiesz jaki jesteś ciężki.? - zapytałam kiedy spojrzał na mnie swoimi zaspanymi brązowymi oczami.

-Przygniotłem cię znowu.? - zapytał zdezorientowany.

-Raczej tak. Przez ciebie boli mnie prawa ręka - wyrzuciłam mu udając obrażoną.

-Ojej przepraszam - zrobił swoje szczenięce oczka.

-Już dobrze.

Chciałam wstać i iść do kuchni, ale zakręciło mi się w głowie i przewróciłam się prosto w ramiona Mario.

-Kochanie dobrze się czujesz.? - zapytał zaniepokojony.

-Tak chyba tak.

-Chodź do salonu, usiądziesz na kanapie a ja zrobię śniadanie - powiedział biorąc mnie na ręce.

-Ale...

-Nie ma ale. A co do treningu dzisiaj nie mam żadnego

Zniósł mnie na dół, usadził na kanapie, przyniósł koc i poduszkę. Po chwili wyszedł do kuchni i przyniósł mi kanapki.

-Kochany jesteś - pocałowałam go w skroń.

-Oj wiem.

-Skromny jesteś.

-Skromność to moje drugie imię - zażartował.

Zaczęłam jeść i nagle zrobiło mi się strasznie niedobrze.

-Czemu jesteś blada.? - zapytał.

-Będę rzygać - wybiegłam do łazienki.

Wróciłam do salonu.

-Idziemy dziś do lekarza, musimy sprawdzić co Ci jest - stwierdził.

-Dobra, to ja idę się ogarnąć.

2 godziny później siedziałam w poczekalni trzymając Mario za rękę.

Wiedziałam co mi jest, ale nie chciałam go straszyć.

-Pani Julia Nowakowska - usłyszałam głos pielęgniarki i weszłam do wskazanego wcześniej gabinetu.

________________________________________________________________________________

Jest 3 i ostatni na dziś. :)

Kasia to dla ciebie :)